سفری به گذشته: طعم اصیل جوجه کباب در خانههای قدیمی نوشهر - دنگ مزه مارکت
بسیاری از ما خاطرات شیرینی از سفر به شمال داریم که در آنها، طعم جوجه کبابی که مادربزرگ یا میزبان محلی در حیاط خانه سرو کرده، به یادمان مانده است. این طعم، اغلب با سادگی و تازگی مواد اولیه در منطقه نوشهر تعریف میشود. این مقاله نگاهی نوستالژیک به سادگی و اصالت این تجربه دارد.
تفاوت مرینیت قدیمی با روشهای امروزی
در گذشته، دسترسی به ادویههای وارداتی محدود بود. مرینیتهای سادهتر بودند: پیاز فراوان، کمی ماست محلی، زعفران کم و مقدار زیادی آب لیمو یا آب نارنج تازه. نبود مواد نگهدارنده یا اسیدهای قوی، باعث میشد که گوشت مرغ طعم ذاتی خود را حفظ کند.
منقلهای حیاطی و راز دود
آنچه در خانههای قدیمی نوشهر طعم کباب را ویژه میکرد، منقلهای آجری یا فلزی کوچک در حیاط بود که معمولاً از چوبهای مرکبات یا برنج برای ایجاد آتش استفاده میشد. این چوبها، علاوه بر حرارت، رایحهای سبک و شیرین به دود میدادند که با عطر مرغ ترکیب میشد. این طعم دودی، اغلب از طعم زعفران هم قویتر حس میشد.
همراهیهای ساده و فراموش شده
در آن زمان، جوجه کباب با برنج محلی (دم کشیده و تهدیگی) و یک سالاد بسیار ساده سرو میشد. گاهی اوقات، جوجه کباب را روی نان محلی (مثل سنگک) میگذاشتند تا آب و چربی آن جذب نان شود. این نان طعمدار شده، بخشی از لذت کباب بود.
حس نوستالژی جوجه کباب نوشهر، بیشتر از تکنیکهای پخت، مربوط به سادگی مواد و محیط آرامشبخش آن است. یادآوری این طعمها ما را تشویق میکند تا در آشپزی مدرن نیز، از پیچیدگیهای غیرضروری پرهیز کنیم.